خشمگین در کمین دشمن

اما…

مرا نه سلاحی ست

و نه رمق جنگیدن…

چقدر دلم برای رقصیدن بر بام پریشانی تنگ شده بود، نمی دونم چرا با وب نوشتم اینقدر بی مهری کرده ام؟! یه نوع دلسردی، البته مدت زیادی هم رایانه ام مشکل فنی داشت و از دهکده جهانی دور بودم. ولی دوباره می خوام شروع کنم،اینبار جدی تر از قبل.این مدت که چیزی ننوشتم احساس می کنم ذهنم منجمد شده است. فرمانده مثل همیشه چه کولاکی کرده است؛ یه عالمه محصولهای جدید. کاش ذره ای از اراده و استقامت او در وجود من بود.

با درود به خوانندگان «رقص بر بام پریشانی» 

امروز وجود جامعه ی تحت تاثیر و نفوذ فرهنگ جمهوری اسلامی در ایران غیر قابل انکار است. افرادی که تحت نفوذ فرهنگ پوپولیستی و عوام فریبانه ی نظام جمهوری اسلامی قرار گرفته اند، قادر به تجزیه و تحلیل محیط پیرامون خود نیستند، پس آسان ترین راه را انتخاب می کنند؛ به جای هضم مسائل روز، آن ها را حذف می کنند. این رویکردی است که محصولات جمهوری اسلامی برای فرار از واقعیات اطراف خود آن را منتشر می کنند.

گروهی که از دانش کافی بی بهره اند عمدتاً «تئوری توطئه» را مطرح می کنند و چون قادر به هضم مسائل پیرامون خود نیستند، جملاتی را انتخاب می کنند که بیشتر شبیه به لطیفه های کوچه و بازار است! « این ها را انگلیسی ها آوردند! آن ها را آمریکایی ها بردند!»، «سیاست پدر و مادر ندارد!»، «تا بوده همین بوده!» و جملاتی دیگر که ما را یاد « چال میدون» و «راهبرد چرب چلوکباب» می اندازد! البته خسته نباشند چون واقعاً خیلی فکر می کنند تا یک جمله با مضامین مذکور به ذهنشان وارد شود!

گروهی در تلاشند که سیاست را از دانش بشر جدا کنند و آن را غیر دانشمندانه و ضد بشری عنوان کنند. محصولات عزیزی که خود را جای پدر بزرگ من جا می زنند و خود را کهنه کار و با تجربه می نامند. چرا که قادر به نوشتن حتی یک جمله هم نیستند! این روزها نصیحت پدرانه ی این عزیزان، تهدید آمیز هم شده! باز هم پروردگار جهانیان را سپاس که دستشان به ما نمی رسد و گرنه نسل ما را از روی زمین بر می داشتند.

من تصور می کنم جوانان زیر سایه ی پرچم عنکبوتی جمهوری اسلامی، این روزها خیلی در تنگنا هستند. آن ها قربانی خوش خدمتی پدرانشان به نظام جمهوری اسلامی هستند. عدم توانایی رقابت با ما در عرصه ی رسانه های اینترنتی، گسترش جبهه ی دموکراسی در درون ایران و حضور رسانه های فارسی زبان قدرمند جهان، باعث شده این عزیزان امروز دندان هایشان را از شدت خشم به هم بسایند!

شاید 400 میلیون دلار پول برای بی ثبات کردن نظام جمهوری اسلامی مبلغ کمی نباشد!

امروز به مناسبت تحرکات نظامی و شبه نظامی نوین در لبنان، عراق و افغانستان، واکنش ها و تحلیل هایی عجیب از برخی نیروهای اپوزیسیون جمهوری اسلامی داشتیم. برخی از دوستان هدف از این تحرکات را حمله ی ایالات متحده ی آمریکا و متحدانش به ایران می دانند!

من فکر نمی کنم زمانی که دولت ایالات متحده ی آمریکا هر گونه حمله ای را به ایران تکذیب می کند و آن را غیرممکن می داند، نیاز باشد تا خود را با رویدادهای تخیلی و غیر واقع سرگرم کنیم! همینک شما می توانید فرضیه ی جنجالی حمله به ایران را در وب گاه های وابسته به نظام جمهوری اسلامی دنبال کنید. خیلی عجیب نیست که همیشه جوسازی و شایعه پراکنی از سوی نظام جمهوری اسلامی و رسانه های وابسته به آن شکل می گیرد. به نظر می رسد که این نظام سرکوبگر علاقه ی شدیدی به نظامی گری پیدا کرده! تحلیل گران وابسته به آن همیشه می گویند که اگر ایالات متحده و متحدانش به ایران حمله کنند، اولین قربانی، اسراییل خواهد بود که مورد اصابت موشک های جمهوری اسلامی قرار خواهد گرفت! 

شاید پرداختن به این موضوع در شرایطی که وجود ندارد، جالب نباشد! اما من فکر می کنم در صورت واقعی شدن این شایعه(!!)، اولین قربانی، نظام جمهوری اسلامی خواهد بود که به سرعت یا به کندی سرنگون خواهد شد و یک دولت موقت جای آن را خواهد گرفت! هر چند که بهتر است شکیبا باشیم زیرا گذشت زمان نشان خواهد داد که حمله به ایران تا چه حد امکان پذیر خواهد بود.

دیدگاه شما درباره ی این موضوع چیست؟

…تو زنی مردانه ای،سالاری و از مرد هم پیشی.

جامه جنست زن است اما

درد و غیرت در تو داردریشه ای دیرین.

کم مبین خود را،که از بسیار هم بیشی.

گوهر غیرت گرامی دار،ای غمگین.

مرد،یا سالار زن،باید بدانی این،

کاندرین روزان صد ره تیره تر از شب،

اهل ِغیرت روزیش درد است.

خواه در هر جامه،وز هر جنس،

درد قوت ِ غالب ِ مرد است…

***

هی بگردم دخترم را،دختر با غیرتم،هم میهن کردم!

من یقین دارم که می بینی

کاین زمان آبشخور ما،از چه رود ِ بی سر و پاییست؟

و کشان ما را به سوی خویش

چه لجن در ذات،دریاییست؟

خوب می دانم،که دانی خوب

که چه بد دهری و دنیاییست.

با شبی چنین

در کمین ما چه بد روزی و فرداییست.

**مهدی اخوان ثالث

با درود به خوانندگان «رقص بر بام پریشانی»،

به پندار من اینکه این روزها ایرانیان حوصله ی مخالفت مسالمت آمیز و به دور از خشونت با نظام جمهوری اسلامی را ندارند، یک طنز غیر منصفانه ی سیاسی است که عده ای آن را شایعه می کنند! آنچه که با این طنز سیاسی در تناقض است، موجودیت کاربران بسیاری مثل من است که اساساً برای این کار آموزش دیده اند!

گمان می کنم ما در بدترین دوران تاریخ معاصر ایران بسر می بریم. پسرفت های گسترده ای به جای پیشرفت در کارنامه ی سی ساله ی نظام جمهوری اسلامی وجود دارد که موجب شرمساری ایرانیان آزادیخواه خواهد بود. چرا که با یک دید واقع گرایانه نظام ایدئولوژیک و تروریست پرور جمهوری اسلامی نماینده ی ایرانیان جهان است و در سازمان ملل متحد پرچم تحریف شده ی ایران را برافراشته است. این نظام عامل اصلی تخریب و سنگ اندازی در خاورمیانه بوده و هست و نوچه هایش حزب الله لبنان و ستیزه جویان حماس با تغذیه ی مستقیم آن به گردنکشی های ضد بشری خود ادامه می دهند. عراق مرکز اصلی تاخت و تاز موش های دست پرورده ی نظام جمهوری اسلامی شده است. موش های کثیفی که قربانیان خود را شهروندان بی گناه بصره و بغداد انتخاب کرده اند و در تاریکترین سیاه چاله های ضد بشری کودکان را برای تخریب و ترور آموزش می دهند. نظام جمهوری اسلامی، چهره ای خشن و غیر واقعی از ایران را در جهان نمایش می دهد و شهروندان خود را از آزادی هایی که دیگر جهانیان دارند، محروم می کند!

داوری با شماست! آیا فکر می کنید ابراز مخالفت با یک حکومت ضد بشر بر روی وب با چند خط نوشته حوصله می خواهد؟ توجه داشته باشید برخی از دوستان صاحب نظر حوصله ی صرف کردن ساعت ها وقت برای گپ زنی های بیهوده و پرسه زنی در بقالی های اینترنتی را دارند!! اما برای چند خط تحلیل واقعیت، دستمال به سر می بندند و ناله ی «مادر من غریبه ام» سر می دهند!!

در هر شکل، تخصص من و دوستانم ایجاب خواهد کرد که در فضای مجازی وب، نظام جمهوری اسلامی و عوامل آن را دور بزنیم و روش های دور زدن را آزادانه در اختیار دیگر کاربران نیز قرار دهیم. این فعالیت ها ساده نیستند و کاملاً سازماندهی شده اند!

دیدگاه شما درباره ی این نوشتار چیست؟

با درود به خوانندگان «رقص بر بام پریشانی»،

تصویری که بر روی عنوان وب نوشت قرار گرفته، کودکی را نشان می دهد که دستش را در دست یک زن قرار داده است. زن کودک را بر روی بام به افقی از فضای کیهان رهنمون می کند.

در واقع آن کودک من هستم! شاید بپندارید که آن زن مادرم باشد. اما این چنین نیست! او هر کسی می تواند باشد که مرا آگاهی می دهد و یاری رسان لحظه های زندگی کوتاه من است. فضای کیهان آن فضای بی نهایت و زیبایی است که چشم اندازش ما را به خود جلب کرده و مرا مثل همیشه مجذوب نور خیره کننده ی خود می کند. این فضا همان چیزی است که برای نخستین بار آن را از مسافتی دور بدون چشم های پیشرفته تجربه کردم. فضای کیهان بنیان خلاقیت های دانشمندانه ی من است و کنجکاوی مرا بر می انگیزد. سال ها پیش از این با چند ذره بین واگرا و یک استوانه ی پلاستیکی، یک دوربین چشمی ساده ساختم. مثل امروز فضای مجازی وب نبود تا چشم مرا به راحتی به روی پاره ای از واقعیت ها باز کند اما با همان دوربین چشمی، ساعت ها اجرام فضایی را مشاهده می کردم و لذت می بردم. مدت ها پس از آن فهمیدم بیشتر آن چیزهایی که دیده بودم ستاره هایی هستند که از خود نور می تابانند و یا سیاره ها و اجرامی هستند که نور ستاره ها را باز می تابانند. اما تقریباً هیچ کدام آن ها حاوی موجودات زنده نبودند. سال ها پس از آن بر روی شبکه ی اینترنت اسنادی از کاوشگرهای مشهور مریخ به نام های روح و فرصت منتشر شد و توجه مرا به خود جلب کرد. مدتی پس از آن، اکتشافات جالبی از سیاره هایی شبیه زمین منتشر شد. کشف سورنا؛ یک سیاره پشت خورشید، کشف چند سیاره با استفاده از بررسی طیف های نوری و گذر آن ها از روبروی ستاره ها!

روز به روز خبرهای تازه ای بر روی وب از این نوع کشف ها منتشر می شود و علاقه ی شدید من به فضا را افزایش می دهد. شاهکار شرکت گوگل نیز چشم مرا به راحتی به روی جهان باز می کند. با در اختیار داشتن نگارش 400 دلاری از Google Earth من یک معتاد گردش های مجازی به دور زمین می شوم! ساعت ها یک جزیره ی کوچک با هوای سرد قطبی واقع شده بین استرالیا، سرزمین های قطب جنوب و آفریقای جنوبی ذهن مرا به خود مشغول می کند. این جزیره مرا متعجب کرده است. همان سرزمینی است که در دوران نوجوانی آن را در ذهن آفریده بودم و یک داستان علمی- تخیلی جذاب ساخته ی ذهن دیوانه ی من: فرمانده ی میان ملیتی. داستانی که در آن جزیره روی می دهد! شاید هنوز چیزی لازم است تا مرا برای نوشتن این داستان تحریک کند!

اما کیهان و دانستنی هایش ذهن مرا از ایدئولوژی های خرافی- مذهبی که نظام جمهوری اسلامی از آن بهره مند است پاک کرد و نظریه ی مهبانگ (Big Bang) و آغاز آفرینش واقعیت هایی را برای من روشن ساخت. جهانی را به من نشان داد که یک نظام خودکار است نه آن که چیزی از آسمان به پایین افتاده باشد و ما بدون هیچ علتی آن را بپذیریم!

اینک به پندار شما، در تصویر عنوان وب نوشت، آن زن که دست مرا گرفته است، کیست؟

ادامه ی این نوشتار را از این پس می توانید در مجموعه نوشتارهایی با عنوان «فرمانده ی چند بعدی» بر روی «رقص بر بام پریشانی» بخوانید.

با درود به خوانندگان «رقص بر بام پریشانی»

بر اساس یک پژوهش از پژوهش گران دانش گاه هاروارد ایالات متحده ی آمریکا، جامعه ی وب نویسان فارسی زبان بسیار گوناگون و دارای گرایش های مختلفی از دیدگاه اجتماعی و سیاسی هستند. این پژوهش آماری که در مورد وب نویسان فارسی زبان شکل گرفته، به وسیله ی دوست وب نویسمان «بامدادی» به فارسی برگردانده شده است. نوشتار زیر با تحلیل های من همراه است.

بر اساس این پژوهش وب نویسان فارسی زبان جهان به چهار دسته تقسیم می شوند:

1- دسته ی نخست: مقام اول را در تعداد به خود اختصاص داده اند. همچنین این دسته بیشترین وب نویسانی هستند که قربانی پالایه های غیر دانش مندانه ی وب در ایران شده اند.

   الف) هواداران جدایی دین از سیاست – نیروهای مخالف جمهوری اسلامی را تشکیل می دهند که در حال حاضر بیشتر آن ها در خارج از مرزهای ایران زندگی می کنند و به شکل گیری حکومتی با ارزش های جهانی و جدایی آن از دین واقفند.

   ب) اصلاح طلبان سیاسی – نویسندگان منتقد حکومت که پس از روی کار آمدن دولت احمدی نژاد، به علت توقیف گسترده ی نشریه ها، به وب نویسی روی آوردند. تعداد اصلاح طلبان سیاسی در مقایسه با نیروهای مخالف به مراتب بیشتر است. همچنین تعداد وب نویسان اصلاح طلب از همه ی زیر دسته ها بیشتر است.

2- دسته ی دوم: مقام دوم را در تعداد به خود اختصاص داده اند.

الف) محافظه کاران سیاسی: هواداران نظام جمهوری اسلامی که بنا به هر دلیلی به این نظام وابسته اند. این وب نویسان که به آن ها باورمندان جمهوری اسلامی نیز گفته می شود از امکانات رفاهی نسبتاً خوبی برخوردارند وحتی ممکن است به ایدئولوژی نظام جمهوری اسلامی باورمند نباشند!

ب) شیعه های دوازده امامی: وب نویسانی هستند که شدیداً به ایدئولوژی مذهبی جمهوری اسلامی که همان اسلام شیعی و امام دوازدهم شیعیان است، باورمندند و گسترش این باور را وظیفه ی اصلی خود می دانند.

ج) جوان های مذهبی: باورهای مذهبی و درویش نمایی که ریشه در خانواده های سنتی ایرانی دارد، اساس موضوع هایی است که این وب نویسان بر روی وب می گسترانند.

3- دسته ی سوم: دوست داران شعر و ادبیات فارسی – شامل آن دسته از وب نویسانی می شود که به گسترش شعر و ادبیات فارسی بر روی وب مشغولند. در سال های اخیر، تلاش های با ارزش آنان وب فارسی را دگرگون کرده است.

4- دسته ی چهارم: شبکه های ترکیبی – تعداد این وب نویسان کمی کمتر از «هواداران جدایی دین از سیاست» است! من آن ها را بقالی های اینترنتی می نامم. بقالی های اینترنتی دارای جهت گیری های مشخصی نیستند اما نه به این دلیل که نخواهند رفتاری جانب دارانه داشته باشند بلکه به این خاطر است که به شکلی آشکارا و مضحکانه از دانش کافی برخوردار نیستند. در حالی که این دوستان یک زندگی خوب را به نقاشی کردن بدون استفاده از پاک کن تشبیه می کنند، خود همانند هواداران نظام جمهوری اسلامی با پاک کن نادانی صورت مساله را به شکل غیر مسئولانه ای پاک می کنند!

این پژوهش یکی از شاخص هایی است که مورد توجه من و همکارانم در نظام سی سی جی قرار خواهد گرفت و بر روی فعالیت های ما تاثیر به سزایی خواهد گذاشت.

اما من به عنوان یک وب نویس فارسی زبان در این پژوهش چه جای گاهی دارم؟

آثار و فعالیت هایی که من به عنوان نه تنها یک وب نویس بلکه به عنوان یک وب ساز بر روی وب ثبت کردم نشان می دهند که من در دسته ی نخست جای دارم! من یک هوادار جدایی دین از سیاست هستم و در درون ایران زندگی می کنم! من یک مخالف نظام جمهوری اسلامی هستم و با ور دارم که پشتیبانی از اصلاح طلبان سیاسی ضروری است. در دسته بندی درونی نیروهای مخالف، من یک جمهوری خواه هستم! ولی به اتحاد بین همه ی نیروهای مخالف از جمله جمهوری خواهان، مشروطه خواهان و نیروهای چپ علیه نظام جمهوری اسلامی باورمندم. من، نظام سی سی جی و همه ی دوستان و همکارانم قربانی پالایه های غیر دانش مندانه ی وب به وسیله ی جمهوری اسلامی هستیم. اکنون نیاز است تا برای فروپاشی این نظام سرکوب گر و ضد بشری دیدی نو بسازیم!

شما در این پژوهش از چه جای گاهی برخوردارید!؟

منبع: مرکز انتشارات برکمن / دانشگاه هاروارد / ایالات متحده ی آمریکا

با درود به خوانندگان «رقص بر بام پریشانی»

از خانوم سولماز به خاطر جای گاهی که در اختیار من قرار داده اند تا به عنوان نویسنده ی میهمان در «رقص بر بام پریشانی» وب نوشته های خود را منتشر کنم، سپاس گزارم.

می خواهم بر بام این پریشان حالی و افسردگی بنویسم و دیدگاه های شماره ای خود را با واژه های درست فارسی بیامیزم تا شاید این پریشان حالی و افسردگی تنها نصیب دشمنان آزادی شود. کسانی هستند که پاک کن به دست می گیرند تا زندگی در حال گسترش مرا پاک کنند. فرمانده کامل تر می شود و دشمنان آزادی را ناامیدتر می کند. فرمانده من نیستم! آن کسی است که فرمانده ی آفرینش من است و من از او الهام می گیرم و فرمانده می شوم چرا که از وجود فرمانده ی آفرینش به این جهان آمده ام.

وب نوشت های این میهمان پریشان حال، مردم سالاری، آزادی های مدنی و حقوق شهروندی را می گستراند. تحلیلی است بر پژوهش های دانش مندانه و نگرشی است که راه حل های خردمندانه روی پیش ما می نهد.

در نوشتار پسین می خوانید که من به عنوان یک وب نویس فارسی زبان بر اساس آن چه که پژوهش گران دانش گاه هاروارد ایالات متحده ی امریکا منتشر کرده اند در چه دسته ای جای دارم!

و اما سال 1386 خورشیدی…..
خیلی زود گذشت…

باورم نمیشه داره تموم میشه.ولی سال خوبی بود،پر از تغییر ،تحول ،دلتنگی و شادی.من همیشه از عملی نشدن رؤیاهایم می نالم ولی خداییش امسال بعضی از اهداف و رؤیاهایم عملی شد.چیزهای زیادی یاد گرفتم، کمی بزرگ شدم اخه هنوز خیلی راه مونده تا بزرگی.

به خاطر کارم زندگی مجردی را تجربه کردم و هنوز هم ادامه داره…و زمانی که انسان تصمیم می گیره که یه جورایی مستقل زندگی کند،خواه-ناخواه باید دارای یه سری خصوصیات بشود،مثلاً اینکه شجاع باشد و به خودش تکیه کند تا دیگران.من نسبت به قبل ادم شجاعی شدم.قدر خانواده و شهرم را بیش از پیش دونستم.یاد گرفتم که خجالتی بودن و قورت دادن حرف فایده ای نداره.ریسک پذیر شدم و فهمیدم که گاهی برای لذت بردن از زندگی باید ریسک کرد.به این جمله هم ایمان اوردم”گذشت زمان خیلی چیزها را روشن می کند.” و اینکه ادم باید شکیبا باشد و به خودش و زمان مهلت بده.
از مرزهای زندگیم کمی خارج شدم و پی بردم که چقدر انسان و رفتارهایش غیر قابل پیش بینی هست.دوستان جدیدی پیدا کردم که هیچگاه فراموششان نخواهم کرد و صمیمیتی رخ داد.

همیشه ارزوی نوشتن داشتم و امسال جرئت نوشتن پیدا کردم و “رقص بر بام پریشانی” را بهانه ای برای نوشتن.

پی نوشت:حسابی به خدا تشکر بدهکارم!
پی نوشت:امیدوارم سال 1387بهتر از امسال باشد [برای همه].
پی نوشت:سال 1386خورشیدی برای شما-دوست عزیز- چطور بود؟