کجایی؟!میبینی؟!میشنوی؟!

پس چرا نیستی؟!

خودم گم شده ام یا تو رو گم کرده ام؟!

و اگر اصرار کرد
بگویید برای دیدن توفان ها
رفته است

و اگر باز هم سماجت کرد
بگویید رفته است تا دیگر
باز نگردد

*بیژن جلالی

-والا،تا حالا ظرفیت خودمو حساب نکردم!

کاش فاتحی باشیم

گر سرزمینی نیافتیم

لااقل فاتح دلی باشیم

“وقتی جایی که هستی دیگه جای موندن نیست،جای نفس کشیدن نیست،جایی هست که فقط واسه ی دق کردن عالیه! باید چکار کرد؟!به دامن کی پناه برد؟!به زیر سقف کدوم آسمون زندگی رو سر کرد؟!”

ولی  الان  خوبم!آخه یه حرفی که مدتها خوره روحم شده بود رو به دوستم گفتم و یه سری از مسائل روشن شد ومن کمی آروم شدم و دیگه اینکه کاری که مدتها دوست داشتم واسه ی  عمویم انجام بدم،به سرانجام رسید و خیلی خوشحالم.

مرسی خداجون

اسیر روزمرگی،روزهام بی هیچ کم و کاستی شبیه همند،انگار که اونا رو copy/paste کرده باشم!

روزهامو کف دستم ریختم و همچون قاصدک دارم به باد میدم.بعد هم عذاب وجدان و حسرت و غصه مهونم میشن.آه ه ه ه ه ………

بالاخره از دست اینترنت نفتی هم راحت شدم.

پاورقی:دیکتاتور=استعمارگر

چقدر هم تنها

خیال می کنم دچار آن رگ پنهان رنگها هستی

دچار یعنی عاشق

و فکر کن چه تنهاست

اگر که ماهی دریا دچار آبی دریای بیکران باشد

چه فکر نازک غمناکی

دچار باید بود.

آرزومندم که اینگونه پیش نیاید،اما اگر پیش آمد،بدانی چگونه به دور از ناامیدی زندگی کنی.

برایت همچنان آرزومندم دوستانی داشته باشی،از جمله دوستان بد و ناپایدار.برخی نادوست و برخی دوستدار که دست کم یکی در میانشان بی تردید مورد اعتمادت باشد.چون زندگی بدین گونه است.

برایت آرزومندم که دشمن نیز داشته باشی،نه کم و نه زیاد،درست به اندازه،تا گاهی باورهایت را مورد پرسش قرار دهد،که دست کم یکی از انها اعتراضش به حق باشد،تا که زیاد به خودت مغرور نباشی.

و نیز آرزومندم مفید ـ فایده باشی،نه خیلی غیرضروری،تا در لحظات سخت وقتی دیگر چیزی باقی نمانده است همین مفید بودن کافی باشد تا تو را سر پا نگه دارد.

همچنین،برایت آرزومندم صبور باشی نه با کسانی که اشتباهات کوچک می کنند چون این کار ساده ای است،بلکه با کسانی که اشتباهات بزرگ و جبران ناپذیری می کنند و با صبوریت برای دیگران نمونه شوی.

و امیدوارم اگر جوان هستی خیلی زود رسیده نشوی و اگر رسیده ای،به جوان نمائی اصرار نورزی و اگر پیری،تسلیم نشوی چرا که هر سنی خوشی و ناخوشی خودش را دارد و لازم است بگذاریم در ما جریان یابند.

امیدوارم سگی را نوازش کنی،به کبوتری دانه بدهی،به آواز یک پرنده گوش کنی وقتی که آوای سحرگاهیش را سر می دهد.چرا که به این طریق احساس زیبایی خواهی یافت،به رایگان.

امیدوارم که دانه ای هم بر خاک بنشانی و با روییدنش همراه شوی تا دریابی در یک درخت چقدر زندگی وجود دارد.

همچنین آرزومندم پول داشته باشی زیرا در عمل به آن نیازمندی،همچنین سالی یکبار پولت را جلوی رویت بگذاری فقط برای اینکه روشن کنی کدامتان ارباب دیگری هست!

و در پایان اگر مرد باشی،آرزومندم زن خوبی داشته باشی و اگر زنی،شوهر خوبی داشته باشی که اگر فردا خسته شدید،یا پس فردا شادمان،باز هم از عشق حرف برانید و زندگی را از نو آغاز کنید.

اگر همه اینها که گفتم فراهم شد،دیگه چیزی ندارم برایت آرزو کنم به جز اینکه بگویم:”خدا نگهدارت باشد،در همه حال”

ویکتور هوگو

پیشکش به همه رفقا

*می گریم؛به حال ایران از دست رفته ام،به حال حماقت و جهالت مردمش!

*می گریم در حسرت آزادی،عدالت،دموکراسی،آگاهی،شعور و ……

*بعضیا چه زود رنگ عوض می کنند!!

*از ماست که بر ماست.

پاورقی:کی رنگی میشه کشور سیاه وسفیدمون؟!

آن مرد رفت.

پژواک:نمیدونم خاطراتشو قاب کنم به دیوار یا چال کنم؟!

دل ما از پی تو بهر نیاز آمده است
رو مگردان که چنین سخت به ناز آمده است
فخر مفروش بدین خلق و ببین
لاله وه چه فروتن به کویر آمده است.

می نویسم شادی و اونقدر بهش زل می زنم که توی چشام به جای غم شادی موج بزنه!!!

من…………..بودم!!
من……………بودم!!
.
.
.
.
.
کاش…………..بشوم!!
کاش……………بشوم!!
کاش
کاش
.
.
.
.

انگاری خیلی کلاسیک شد!هوس فرار کردن دارم!

حالا بقیه به درک!!موندم که چه جوری از خودم فرار کنم؟!

اتم های وجودم دارن متلاشی میشند!!!

*چرا بوی عید نمیاد؟!دوست ندارم یه سال جدید تحویل بشه!

چقدر عاشق اسفند بودم ولی چرا دیگه نه…؟!

هم چو ما،با همانِ تنهایان.

“احمد شاملو”

پاورقی:کافر نیستم!!آخه هرکس برای خودش خدایی ساخته است!!

پ نوشت:نکنه دیر شده!!نکنه باید برم پزشک قانونی و جسد روحمو شناسایی کنم؟!!

می‌بینی یا فقط نگاه می‌کنی؟!

حالا هم رؤیاهامو به کندی طی می کنم!!

پانوشت:حتی اگر در جاده درستی قرار گرفته باشید،چنانچه همان جا بنشینید ماشینی شما را زیر خواهد گرفت.

یا من deaf شوم!!!!

گاهی پر رنگند

و گاهی کمرنگ……

ولی تو هستی

بدون قید”هنوز”.

تاب

و سرسره ای غافل

او تنها همبازی من است

حتی اگر پارک

از مردم جهان پر باشد.

***

ماه

و حتی خورشید

بی درنگ

_در آغوش او_

خاموش می شوند،

من

چگونه این همه سال

هنوز روشنم؟!

***

وقتی

شعری برای گفتن

و بختی برای شکفتن

نیست

دفترم را می بندم

و منتظر می شوم

یک بار دیگر

او مرا به خانه اش دعوت کند.

***

سید ضیاءالدین شفیعی

یکشنبه بیست و سوم دی 1386ساعت 23:16

یکشنبه؛دلم درد می کند،اخه حرفهای زیادی را قورت داده ام.بچه که بودم،مامانم می گفت:عزیزم ادامس را قورت نده.چون دل درد می گیری.کاش حالا هم بهم می گفت:حرفهایت را قورت نده.البته این دل درد کجا و ان دل درد کجا؟!
دوشنبه،پائولوکوئلیو همیشه یک حس خوب و انگیزه ای برای یافتن افسانه ی شخصیم به من می داد.ولی حالا دارم با افکارش و جملاتش داغون میشم،چون نوسنده ای است که ازادی انسان را می ستاید و انسان را تشویق می کند که به دنبال امیال درونی خودش برود.من در حالی این جملات را می خوانم که دارم از فشار تابوها و محدودیتها خفه می شوم.
سه شنبه؛همگی منتظر یک منجی و کسی هستیم که بیاید و ما را نجات بدهد،من منتظر بت شکنی هستم تا بیاید تابوهای وجودم را بشکند.
چهارشنبه؛پائولوکوئلیو:”انسان فرزانه کسی است که به جای کشتن امیالش،می تواند انها را مهار کند.”ولی تا امروز به ما یاد داده بودند که امیال و هوسهایتان را نابود کنید که مانع عروج شما می شود.متأسفانه ذهن بسته ای ملت خرافات زده نمی خواهد باور کند که میل فقط میل جنسی نیست.
پنج شنبه؛برهوت دلم تشنه ی قطرات آزادی است.(از هر نوعش که دوست داری تصور کن)

شنبه بیست و ششم آبان 1386ساعت 0:7

حوا باور نمی کرد شیرینی میوه اختیار با هبوط به زمین این سان آسان و زود به تلخی بگراید با انتخابی وارونه و نادرست توسط فرزند اما باور کرد که هر شری می تواند عامل نزاع باشد و برای مقابله با جنگ باید به مقابله با هر پلشتی پرداخت و برای پایداری صلح باید هر چه خیر را پرورید و پرورید و این گونه بود که زن در خانه ماند تا صلح را بپاید اما قبل ازآن باید به رفع نیاز های اولیه فرزندان می اندیشید و اندیشید و یافت معنای رویش را آنگاه که دانه های خوراکی انباشته شده در زیر خاشاک با نم باران رویید و ثمر داد و افزون شد و کشف زن ارتزاق با نبات را بر حیوان رجحان داد و زن شکارچی نشد بلکه به اهلی کردن حیوانات پرداخت تا دوستی بر محیط خانه اش سایه افکند و حیوان اهلی آنچنان آدمی را از همه اجزای خود برخوردار کرد که مرد از شکار بی نیاز شد و سلاح شد زینت خانه و یادگار روزهای گرسنگی و سرما و جانداران شدند زینت طبیعت و عامل پایداری محیط زیست .

زن می خواست در محیط پیرامونش آرامش باشد و صلح باشد و دوستی و صفا باشد . می خواست فرزندانش با لالایی های آرامش بخش او و صدای روحبخش طبیعت ، آوای چکاوک و زمزمه رود و صدای وزش نسیم به خواب روند و هیچ تندر برق آسایی خواب آرام کودکش را بر هم نزند و هیج موج سهمگینی زندگی آرام خانواده اش را دستخوش بیم و خطر نکند اما خود می دانست که این آرزو تا ابد در میانه مصاف خیر و شر دست نایافتنی خواهد ماند .

مادران نگران وطن نگران خانه و کاشانه و نگران خانواده و فرزندانشان ماندند و می مانند و مردان جنگ هم چنان جنگ افروزی می کنند و گویی هرگز از خون سیراب نمی شوند و هنوز پس از قرن ها ستیزه بوی آتش و دود و باروت مشام جانشان را لبریز نکرده است و هیچ مرثیه و داغ و افغان دلهای سنگشان را نرم نمی کند که نمی کند .

اینجا زنان سپید پوش در چمنزارهای سرسبز سبدهای پر از گل و ریحان را به نشانه زندگی و شور و نشاط و آفرینش بر روی سر و دست به رقص در آورده اند و آواز صلح می خوانند و آنسو تر پرچم های سرخ و سیاه جنگ رعب و وحشت را بر زمین و زمان می گستراند اینجا سرود بزم است و طرب و صفا و صمیمیت و آنجا کوس جنگ و غریو و عربده قدرت طلبان خون آشام . این بار سپاه قابیل به بهانه ایجاد آرامش به مصاف هابیلیان می آید و مویه های حوا را گویی تمامی نیست برای فرزندانش برای همه فرزندان آدم در گوشه گوشه عالم !

لختی تامل ای فرزندان حوا لختی تامل: بهشتی که به انتخاب خود ترکش کردید هنوز انتظار بازگشتتان را می کشد . چه می شود با اختیار صلح و دوستی و نوع پروری و بشردوستی و انسانیت دوستی و برابری خواهی و عدالت طلبی بهشت را به زمین بیاورید . ای فرزندان ستیزه جوی آدم ای قابیلیان کاش از حیرانی و پشیمانی قابیل عبرت می گرفتید و دلهاتان این سان سخت و نفوذناپذیر نبود کاش مردانگی معادل جنگ افروزی و ستیزه طلبی نبود !

برای صلح - فخرالسادات محتشمی پور

جمعه یازدهم آبان 1386ساعت 0:28

جمعه بیست و ششم مرداد 1386ساعت 1:48

جمعه بیست و ششم مرداد 1386ساعت 1:46

این سرزمین و هر چیز که در ان است متعلق به من و هر ایرانی وطن دوست می
باشد،پس چرا از ما دریغ می کنند سرزمینمان را؟؟؟اینجا سرای من است،پس چرا
باید در سرای خودم غل و زنجیر به دل و دست و پایم باشد؟؟؟دوست عزیزم،روزی
که مُردم،گریه نکن چون ان روز،اوج شادی من است.اینها ناله یا غر ولند نبود
بلکه درد دل شکسته ی من بود.سهم من از این زندگی چیست؟؟؟پس چه زمانی من می
تونم آزادی،آرامش،شادی،صلح،عدالت،دموکراسی و …را لمس کنم؟؟؟

خطاب به جمهوری اسلامی؛ای رژیم اشغالگر اسلامی،از نا امیدی و آرزوی مرگ
من شاد نباش.من تا سقوط تو را نبینم در بستر مرگ نمی خوابم.از دوستان من
بترس!!!چون انها خستگی ناپذیر و همیشه مبارز هستند و سلاح قلم هیچگاه از

دستشان نمی افتد.

جمعه بیست و نهم تیر 1386ساعت 3:0

شنبه ششم مرداد 1386ساعت 22:16

جمعه یکم تیر 1386ساعت 14:55

آری،این رژیم در کیسه ی خود فقط مهره های آخوند و پیرذهن ندارد،بلکه افراد خوش وجهه هم دارد.پس نیاز است چشمان خود را گشاده تر کنیم

پنجشنبه سی و یکم خرداد 1386ساعت 20:38

پنجشنبه بیست و چهارم خرداد 1386ساعت 20:47

پنجشنبه بیست و چهارم خرداد 1386ساعت 17:18

تا کی می خواهید سکوت کنید و خاموش بنشینید.این رژیم داره تلاش می کنه که کشور و هویت ملی را از ما بگیرد،باید با هم برخیزیم و مبارزه کنیم تا دیرتر از این نشده است.خوشبختانه ما برای مبارزه با این رژیم و تعالیم خرافاتیش سلاحهای زیادی داریم،فقط لازم نیست که اسلحه دست بگیریم و به انها شلیک کنیم بلکه یکی از مهمترین سلاحهای ما “آگاهی” است.آری،زمانی که مابه آگاهی برسیم دیگر این رژیم قادر نمی باشد ما را گمراه بسازد.سلاح بعدی “تفکٌر و آزاداندیشی” است.بیایید با هم فکر کنیم و بیاندیشیم که برای حفظ کشور و هویت ملی خودمان چه باید کنیم؟؟؟پس از رسیدن به آگاهی و اندیشه باید آگاهی خود را آشکار سازیم و اندیشه های خود را بیان کنیم تا وحشت و لرزه بر تن این رژیم بیاندازیم.و دیگری “علم و دانش” است،شاید به طور ظاهر تعداد دانشگاهها و دانشجویان زیاد شده باشد ولی روز به روز سطح علم و دانش واقعی رو به کاهش است،هدف دانشجویان از کسب علم به اخذ مدرک(بدون علم)تغییر کرده است.و یکی دیگر از این سلاحها “داشتن رفتار صحیح فردی و اجتماعی” می باشد یعنی اینکه ما به دام اعتیاد گرفتار نشویم و روزگارمان را در خماری نگذرانیم(که این رژیم هرکاری دلش خواست بکند).دچار فساد اخلاقی نشویم و اختیارمان را به دست هوس ندهیم.اعتیاد و فسادهای اخلاقی و اجتماعی،همه توطئه های رژیم هستند.شاید این رژیم(به اصطلاح اسلامی)دم از رعایت حجاب،گرایش به اسلام و اخلاق دینی بزند،ولی همه ی اینها شعارهای پوچ می باشد.چون یکی از آرزوهای رژیم این است که مشغله ی ذهنی مردم ایران چیزهایی غیر از آگاهی و اندیشه و آزادی و دموکراسی باشد.متأسفانه همانطور که اطلاع دارید تعداد زیادی از مردم دنبال نان شب،پر کردن جیبشان و آرایش مو و صورتشان هستند.به امید روزی که آزادی “ایران” را جشن بگیریم.

حاشیه:من معلم اخلاق نیستم.من یک ایرانی هستم که دلم برای کشورم می تپد و نگران سرنوشت ایران و مردمش هستم.

“پاینده باد ایران و ایرانی ”

جمعه هجدهم خرداد 1386ساعت 19:44

“نپرسید کشورتان چه کاری برای شما میتواند بکند،بپرسید شما چه کاری می توانید برای کشورتان انجام بدهید.”

این سخنان بخشی ست از نطقی که” جان اف کندی “در مراسم تحلیف ریاست جمهوری ایالات متحده در سال۱۹۶۱ ایراد کرد،و سپس به اندازه ای شهرت یافت که امروز برخی از مردم امریکا آن را به صورت کتیبه به دیوار خانه ی خود می آویزند.اما حقیقت این است که این دو جمله نزدیک به پنجاه سال پیش تر در مقاله ای در یک روزنامه ی عربی چاپ لبنان آمده بود و نویسنده ی آن جوان گمنامی بود به نام “جبران خلیل جبران” که بعدها در امریکا به سبب نوشتن چند اثر شعرگونه و عرفان آمیز به زبان انگلیسی شهرت فراوان یافت.در آن جمله ای که از زبان “کندی” معروف شد خطاب نویسنده به جوانان آزادی خواه سرزمین های عربی است که در آن هنگام زیر فرمان امپراتوری عثمانی بودند و برای به دست آوردن استقلال تلاش می کردند.

حاشیه:دوستان عزیز،بیایید دست در دست هم دهیم و کشورمان را از چنگال این ملّاها رها سازیم.

دوشنبه هفتم خرداد 1386ساعت 19:4

به دلیل تغییر سیاست های کاری، دیگر بر روی «رقص بر بام پریشانی» یا هر وب نوشت دیگری از سامانه ی «وردپرس» نمی نویسم! می توانید اطلاعات مرا به شکل موقت بر روی «مجموعه ی ادبی فرمانده» با نشانی www.Captainlc.com ببینید.

الان مدتهاست که درگیر توسعه و دگرگونی های «سی سی جی» هستم! یک محصول پندار پراکنی که «سی سی جی دیدگاه» نام دارد رو طراحی و کدنویسی کردم. یک نسخه ی آزمایشی از «سی سی جی دیدگاه» الان در نشانی VP.ccgint.net موجود است. البته هنوز نسخه ی کامل رو منتشر نکردم! این محصول مستقل بخشی از خدمات حساب سی سی جی (MyCCG) است. به زودی آگهی های این محصول بر روی وبگاه های پربیننده قرار می گیره تا بتونه کاربرهای ایرانی رو به خودش جذب کنه! البته بودجه ی قابل توجهی برای  توسعه ی این محصول در نظر گرفته شده است. ضمناً برای دوستانی که در ایران با مشکل پالایه روبرو هستند، نگارش جدیدی از «سی سی جی وب بازکن» رو منتشر کردم.

امید داشتم که جدول برنامه های شبکه ی تلویزیونی MBC Persia از حالت تکرار خارج شود. اما ظاهراً مدیران این شبکه حتی حاضر نشدند وبگاه رسمی اون رو منتشر کنند. البته همونطور که خیلی از دوستان می دونند حتی mbcpersia.com وبگاه رسمی این شبکه نیست! بلکه آشی است که علیرضا امیرقاسمی در ایالت کالیفرنیا می پزه تا بازار خودش رو گرم تر کنه! با این حال منتظر آغاز به کار تلویزیون فارسی بی بی سی از پاییز امسال هستم.

تا نوشتار پسین، شاد و پیروز باشید.

اما…

مرا نه سلاحی ست

و نه رمق جنگیدن…

با درود به خوانندگان «رقص بر بام پریشانی» 

امروز وجود جامعه ی تحت تاثیر و نفوذ فرهنگ جمهوری اسلامی در ایران غیر قابل انکار است. افرادی که تحت نفوذ فرهنگ پوپولیستی و عوام فریبانه ی نظام جمهوری اسلامی قرار گرفته اند، قادر به تجزیه و تحلیل محیط پیرامون خود نیستند، پس آسان ترین راه را انتخاب می کنند؛ به جای هضم مسائل روز، آن ها را حذف می کنند. این رویکردی است که محصولات جمهوری اسلامی برای فرار از واقعیات اطراف خود آن را منتشر می کنند.

گروهی که از دانش کافی بی بهره اند عمدتاً «تئوری توطئه» را مطرح می کنند و چون قادر به هضم مسائل پیرامون خود نیستند، جملاتی را انتخاب می کنند که بیشتر شبیه به لطیفه های کوچه و بازار است! « این ها را انگلیسی ها آوردند! آن ها را آمریکایی ها بردند!»، «سیاست پدر و مادر ندارد!»، «تا بوده همین بوده!» و جملاتی دیگر که ما را یاد « چال میدون» و «راهبرد چرب چلوکباب» می اندازد! البته خسته نباشند چون واقعاً خیلی فکر می کنند تا یک جمله با مضامین مذکور به ذهنشان وارد شود!

گروهی در تلاشند که سیاست را از دانش بشر جدا کنند و آن را غیر دانشمندانه و ضد بشری عنوان کنند. محصولات عزیزی که خود را جای پدر بزرگ من جا می زنند و خود را کهنه کار و با تجربه می نامند. چرا که قادر به نوشتن حتی یک جمله هم نیستند! این روزها نصیحت پدرانه ی این عزیزان، تهدید آمیز هم شده! باز هم پروردگار جهانیان را سپاس که دستشان به ما نمی رسد و گرنه نسل ما را از روی زمین بر می داشتند.

من تصور می کنم جوانان زیر سایه ی پرچم عنکبوتی جمهوری اسلامی، این روزها خیلی در تنگنا هستند. آن ها قربانی خوش خدمتی پدرانشان به نظام جمهوری اسلامی هستند. عدم توانایی رقابت با ما در عرصه ی رسانه های اینترنتی، گسترش جبهه ی دموکراسی در درون ایران و حضور رسانه های فارسی زبان قدرمند جهان، باعث شده این عزیزان امروز دندان هایشان را از شدت خشم به هم بسایند!

شاید 400 میلیون دلار پول برای بی ثبات کردن نظام جمهوری اسلامی مبلغ کمی نباشد!

امروز به مناسبت تحرکات نظامی و شبه نظامی نوین در لبنان، عراق و افغانستان، واکنش ها و تحلیل هایی عجیب از برخی نیروهای اپوزیسیون جمهوری اسلامی داشتیم. برخی از دوستان هدف از این تحرکات را حمله ی ایالات متحده ی آمریکا و متحدانش به ایران می دانند!

من فکر نمی کنم زمانی که دولت ایالات متحده ی آمریکا هر گونه حمله ای را به ایران تکذیب می کند و آن را غیرممکن می داند، نیاز باشد تا خود را با رویدادهای تخیلی و غیر واقع سرگرم کنیم! همینک شما می توانید فرضیه ی جنجالی حمله به ایران را در وب گاه های وابسته به نظام جمهوری اسلامی دنبال کنید. خیلی عجیب نیست که همیشه جوسازی و شایعه پراکنی از سوی نظام جمهوری اسلامی و رسانه های وابسته به آن شکل می گیرد. به نظر می رسد که این نظام سرکوبگر علاقه ی شدیدی به نظامی گری پیدا کرده! تحلیل گران وابسته به آن همیشه می گویند که اگر ایالات متحده و متحدانش به ایران حمله کنند، اولین قربانی، اسراییل خواهد بود که مورد اصابت موشک های جمهوری اسلامی قرار خواهد گرفت! 

شاید پرداختن به این موضوع در شرایطی که وجود ندارد، جالب نباشد! اما من فکر می کنم در صورت واقعی شدن این شایعه(!!)، اولین قربانی، نظام جمهوری اسلامی خواهد بود که به سرعت یا به کندی سرنگون خواهد شد و یک دولت موقت جای آن را خواهد گرفت! هر چند که بهتر است شکیبا باشیم زیرا گذشت زمان نشان خواهد داد که حمله به ایران تا چه حد امکان پذیر خواهد بود.

دیدگاه شما درباره ی این موضوع چیست؟

جامه جنست زن است اما

درد و غیرت در تو داردریشه ای دیرین.

کم مبین خود را،که از بسیار هم بیشی.

گوهر غیرت گرامی دار،ای غمگین.

مرد،یا سالار زن،باید بدانی این،

کاندرین روزان صد ره تیره تر از شب،

اهل ِغیرت روزیش درد است.

خواه در هر جامه،وز هر جنس،

درد قوت ِ غالب ِ مرد است…

***

هی بگردم دخترم را،دختر با غیرتم،هم میهن کردم!

من یقین دارم که می بینی

کاین زمان آبشخور ما،از چه رود ِ بی سر و پاییست؟

و کشان ما را به سوی خویش

چه لجن در ذات،دریاییست؟

خوب می دانم،که دانی خوب

که چه بد دهری و دنیاییست.

با شبی چنین

در کمین ما چه بد روزی و فرداییست.

**مهدی اخوان ثالث

به پندار من اینکه این روزها ایرانیان حوصله ی مخالفت مسالمت آمیز و به دور از خشونت با نظام جمهوری اسلامی را ندارند، یک طنز غیر منصفانه ی سیاسی است که عده ای آن را شایعه می کنند! آنچه که با این طنز سیاسی در تناقض است، موجودیت کاربران بسیاری مثل من است که اساساً برای این کار آموزش دیده اند!

گمان می کنم ما در بدترین دوران تاریخ معاصر ایران بسر می بریم. پسرفت های گسترده ای به جای پیشرفت در کارنامه ی سی ساله ی نظام جمهوری اسلامی وجود دارد که موجب شرمساری ایرانیان آزادیخواه خواهد بود. چرا که با یک دید واقع گرایانه نظام ایدئولوژیک و تروریست پرور جمهوری اسلامی نماینده ی ایرانیان جهان است و در سازمان ملل متحد پرچم تحریف شده ی ایران را برافراشته است. این نظام عامل اصلی تخریب و سنگ اندازی در خاورمیانه بوده و هست و نوچه هایش حزب الله لبنان و ستیزه جویان حماس با تغذیه ی مستقیم آن به گردنکشی های ضد بشری خود ادامه می دهند. عراق مرکز اصلی تاخت و تاز موش های دست پرورده ی نظام جمهوری اسلامی شده است. موش های کثیفی که قربانیان خود را شهروندان بی گناه بصره و بغداد انتخاب کرده اند و در تاریکترین سیاه چاله های ضد بشری کودکان را برای تخریب و ترور آموزش می دهند. نظام جمهوری اسلامی، چهره ای خشن و غیر واقعی از ایران را در جهان نمایش می دهد و شهروندان خود را از آزادی هایی که دیگر جهانیان دارند، محروم می کند!

داوری با شماست! آیا فکر می کنید ابراز مخالفت با یک حکومت ضد بشر بر روی وب با چند خط نوشته حوصله می خواهد؟ توجه داشته باشید برخی از دوستان صاحب نظر حوصله ی صرف کردن ساعت ها وقت برای گپ زنی های بیهوده و پرسه زنی در بقالی های اینترنتی را دارند!! اما برای چند خط تحلیل واقعیت، دستمال به سر می بندند و ناله ی «مادر من غریبه ام» سر می دهند!!

در هر شکل، تخصص من و دوستانم ایجاب خواهد کرد که در فضای مجازی وب، نظام جمهوری اسلامی و عوامل آن را دور بزنیم و روش های دور زدن را آزادانه در اختیار دیگر کاربران نیز قرار دهیم. این فعالیت ها ساده نیستند و کاملاً سازماندهی شده اند!

دیدگاه شما درباره ی این نوشتار چیست؟

تصویری که بر روی عنوان وب نوشت قرار گرفته، کودکی را نشان می دهد که دستش را در دست یک زن قرار داده است. زن کودک را بر روی بام به افقی از فضای کیهان رهنمون می کند.

در واقع آن کودک من هستم! شاید بپندارید که آن زن مادرم باشد. اما این چنین نیست! او هر کسی می تواند باشد که مرا آگاهی می دهد و یاری رسان لحظه های زندگی کوتاه من است. فضای کیهان آن فضای بی نهایت و زیبایی است که چشم اندازش ما را به خود جلب کرده و مرا مثل همیشه مجذوب نور خیره کننده ی خود می کند. این فضا همان چیزی است که برای نخستین بار آن را از مسافتی دور بدون چشم های پیشرفته تجربه کردم. فضای کیهان بنیان خلاقیت های دانشمندانه ی من است و کنجکاوی مرا بر می انگیزد. سال ها پیش از این با چند ذره بین واگرا و یک استوانه ی پلاستیکی، یک دوربین چشمی ساده ساختم. مثل امروز فضای مجازی وب نبود تا چشم مرا به راحتی به روی پاره ای از واقعیت ها باز کند اما با همان دوربین چشمی، ساعت ها اجرام فضایی را مشاهده می کردم و لذت می بردم. مدت ها پس از آن فهمیدم بیشتر آن چیزهایی که دیده بودم ستاره هایی هستند که از خود نور می تابانند و یا سیاره ها و اجرامی هستند که نور ستاره ها را باز می تابانند. اما تقریباً هیچ کدام آن ها حاوی موجودات زنده نبودند. سال ها پس از آن بر روی شبکه ی اینترنت اسنادی از کاوشگرهای مشهور مریخ به نام های روح و فرصت منتشر شد و توجه مرا به خود جلب کرد. مدتی پس از آن، اکتشافات جالبی از سیاره هایی شبیه زمین منتشر شد. کشف سورنا؛ یک سیاره پشت خورشید، کشف چند سیاره با استفاده از بررسی طیف های نوری و گذر آن ها از روبروی ستاره ها!

روز به روز خبرهای تازه ای بر روی وب از این نوع کشف ها منتشر می شود و علاقه ی شدید من به فضا را افزایش می دهد. شاهکار شرکت گوگل نیز چشم مرا به راحتی به روی جهان باز می کند. با در اختیار داشتن نگارش 400 دلاری از Google Earth من یک معتاد گردش های مجازی به دور زمین می شوم! ساعت ها یک جزیره ی کوچک با هوای سرد قطبی واقع شده بین استرالیا، سرزمین های قطب جنوب و آفریقای جنوبی ذهن مرا به خود مشغول می کند. این جزیره مرا متعجب کرده است. همان سرزمینی است که در دوران نوجوانی آن را در ذهن آفریده بودم و یک داستان علمی- تخیلی جذاب ساخته ی ذهن دیوانه ی من: فرمانده ی میان ملیتی. داستانی که در آن جزیره روی می دهد! شاید هنوز چیزی لازم است تا مرا برای نوشتن این داستان تحریک کند!

اما کیهان و دانستنی هایش ذهن مرا از ایدئولوژی های خرافی- مذهبی که نظام جمهوری اسلامی از آن بهره مند است پاک کرد و نظریه ی مهبانگ (Big Bang) و آغاز آفرینش واقعیت هایی را برای من روشن ساخت. جهانی را به من نشان داد که یک نظام خودکار است نه آن که چیزی از آسمان به پایین افتاده باشد و ما بدون هیچ علتی آن را بپذیریم!

اینک به پندار شما، در تصویر عنوان وب نوشت، آن زن که دست مرا گرفته است، کیست؟

ادامه ی این نوشتار را از این پس می توانید در مجموعه نوشتارهایی با عنوان «فرمانده ی چند بعدی» بر روی «رقص بر بام پریشانی» بخوانید.

بر اساس یک پژوهش از پژوهش گران دانش گاه هاروارد ایالات متحده ی آمریکا، جامعه ی وب نویسان فارسی زبان بسیار گوناگون و دارای گرایش های مختلفی از دیدگاه اجتماعی و سیاسی هستند. این پژوهش آماری که در مورد وب نویسان فارسی زبان شکل گرفته، به وسیله ی دوست وب نویسمان «بامدادی» به فارسی برگردانده شده است. نوشتار زیر با تحلیل های من همراه است.

بر اساس این پژوهش وب نویسان فارسی زبان جهان به چهار دسته تقسیم می شوند:

1- دسته ی نخست: مقام اول را در تعداد به خود اختصاص داده اند. همچنین این دسته بیشترین وب نویسانی هستند که قربانی پالایه های غیر دانش مندانه ی وب در ایران شده اند.

   الف) هواداران جدایی دین از سیاست – نیروهای مخالف جمهوری اسلامی را تشکیل می دهند که در حال حاضر بیشتر آن ها در خارج از مرزهای ایران زندگی می کنند و به شکل گیری حکومتی با ارزش های جهانی و جدایی آن از دین واقفند.

   ب) اصلاح طلبان سیاسی – نویسندگان منتقد حکومت که پس از روی کار آمدن دولت احمدی نژاد، به علت توقیف گسترده ی نشریه ها، به وب نویسی روی آوردند. تعداد اصلاح طلبان سیاسی در مقایسه با نیروهای مخالف به مراتب بیشتر است. همچنین تعداد وب نویسان اصلاح طلب از همه ی زیر دسته ها بیشتر است.

2- دسته ی دوم: مقام دوم را در تعداد به خود اختصاص داده اند.

الف) محافظه کاران سیاسی: هواداران نظام جمهوری اسلامی که بنا به هر دلیلی به این نظام وابسته اند. این وب نویسان که به آن ها باورمندان جمهوری اسلامی نیز گفته می شود از امکانات رفاهی نسبتاً خوبی برخوردارند وحتی ممکن است به ایدئولوژی نظام جمهوری اسلامی باورمند نباشند!

ب) شیعه های دوازده امامی: وب نویسانی هستند که شدیداً به ایدئولوژی مذهبی جمهوری اسلامی که همان اسلام شیعی و امام دوازدهم شیعیان است، باورمندند و گسترش این باور را وظیفه ی اصلی خود می دانند.

ج) جوان های مذهبی: باورهای مذهبی و درویش نمایی که ریشه در خانواده های سنتی ایرانی دارد، اساس موضوع هایی است که این وب نویسان بر روی وب می گسترانند.

3- دسته ی سوم: دوست داران شعر و ادبیات فارسی – شامل آن دسته از وب نویسانی می شود که به گسترش شعر و ادبیات فارسی بر روی وب مشغولند. در سال های اخیر، تلاش های با ارزش آنان وب فارسی را دگرگون کرده است.

4- دسته ی چهارم: شبکه های ترکیبی – تعداد این وب نویسان کمی کمتر از «هواداران جدایی دین از سیاست» است! من آن ها را بقالی های اینترنتی می نامم. بقالی های اینترنتی دارای جهت گیری های مشخصی نیستند اما نه به این دلیل که نخواهند رفتاری جانب دارانه داشته باشند بلکه به این خاطر است که به شکلی آشکارا و مضحکانه از دانش کافی برخوردار نیستند. در حالی که این دوستان یک زندگی خوب را به نقاشی کردن بدون استفاده از پاک کن تشبیه می کنند، خود همانند هواداران نظام جمهوری اسلامی با پاک کن نادانی صورت مساله را به شکل غیر مسئولانه ای پاک می کنند!

این پژوهش یکی از شاخص هایی است که مورد توجه من و همکارانم در نظام سی سی جی قرار خواهد گرفت و بر روی فعالیت های ما تاثیر به سزایی خواهد گذاشت.

اما من به عنوان یک وب نویس فارسی زبان در این پژوهش چه جای گاهی دارم؟

آثار و فعالیت هایی که من به عنوان نه تنها یک وب نویس بلکه به عنوان یک وب ساز بر روی وب ثبت کردم نشان می دهند که من در دسته ی نخست جای دارم! من یک هوادار جدایی دین از سیاست هستم و در درون ایران زندگی می کنم! من یک مخالف نظام جمهوری اسلامی هستم و با ور دارم که پشتیبانی از اصلاح طلبان سیاسی ضروری است. در دسته بندی درونی نیروهای مخالف، من یک جمهوری خواه هستم! ولی به اتحاد بین همه ی نیروهای مخالف از جمله جمهوری خواهان، مشروطه خواهان و نیروهای چپ علیه نظام جمهوری اسلامی باورمندم. من، نظام سی سی جی و همه ی دوستان و همکارانم قربانی پالایه های غیر دانش مندانه ی وب به وسیله ی جمهوری اسلامی هستیم. اکنون نیاز است تا برای فروپاشی این نظام سرکوب گر و ضد بشری دیدی نو بسازیم!

شما در این پژوهش از چه جای گاهی برخوردارید!؟

منبع: مرکز انتشارات برکمن / دانشگاه هاروارد / ایالات متحده ی آمریکا

از خانوم سولماز به خاطر جای گاهی که در اختیار من قرار داده اند تا به عنوان نویسنده ی میهمان در «رقص بر بام پریشانی» وب نوشته های خود را منتشر کنم، سپاس گزارم.

می خواهم بر بام این پریشان حالی و افسردگی بنویسم و دیدگاه های شماره ای خود را با واژه های درست فارسی بیامیزم تا شاید این پریشان حالی و افسردگی تنها نصیب دشمنان آزادی شود. کسانی هستند که پاک کن به دست می گیرند تا زندگی در حال گسترش مرا پاک کنند. فرمانده کامل تر می شود و دشمنان آزادی را ناامیدتر می کند. فرمانده من نیستم! آن کسی است که فرمانده ی آفرینش من است و من از او الهام می گیرم و فرمانده می شوم چرا که از وجود فرمانده ی آفرینش به این جهان آمده ام.

وب نوشت های این میهمان پریشان حال، مردم سالاری، آزادی های مدنی و حقوق شهروندی را می گستراند. تحلیلی است بر پژوهش های دانش مندانه و نگرشی است که راه حل های خردمندانه روی پیش ما می نهد.

در نوشتار پسین می خوانید که من به عنوان یک وب نویس فارسی زبان بر اساس آن چه که پژوهش گران دانش گاه هاروارد ایالات متحده ی امریکا منتشر کرده اند در چه دسته ای جای دارم!

باورم نمیشه داره تموم میشه.ولی سال خوبی بود،پر از تغییر ،تحول ،دلتنگی و شادی.من همیشه از عملی نشدن رؤیاهایم می نالم ولی خداییش امسال بعضی از اهداف و رؤیاهایم عملی شد.چیزهای زیادی یاد گرفتم، کمی بزرگ شدم اخه هنوز خیلی راه مونده تا بزرگی.

به خاطر کارم زندگی مجردی را تجربه کردم و هنوز هم ادامه داره…و زمانی که انسان تصمیم می گیره که یه جورایی مستقل زندگی کند،خواه-ناخواه باید دارای یه سری خصوصیات بشود،مثلاً اینکه شجاع باشد و به خودش تکیه کند تا دیگران.من نسبت به قبل ادم شجاعی شدم.قدر خانواده و شهرم را بیش از پیش دونستم.یاد گرفتم که خجالتی بودن و قورت دادن حرف فایده ای نداره.ریسک پذیر شدم و فهمیدم که گاهی برای لذت بردن از زندگی باید ریسک کرد.به این جمله هم ایمان اوردم”گذشت زمان خیلی چیزها را روشن می کند.” و اینکه ادم باید شکیبا باشد و به خودش و زمان مهلت بده.
از مرزهای زندگیم کمی خارج شدم و پی بردم که چقدر انسان و رفتارهایش غیر قابل پیش بینی هست.دوستان جدیدی پیدا کردم که هیچگاه فراموششان نخواهم کرد و صمیمیتی رخ داد.

همیشه ارزوی نوشتن داشتم و امسال جرئت نوشتن پیدا کردم و “رقص بر بام پریشانی” را بهانه ای برای نوشتن.

پی نوشت:حسابی به خدا تشکر بدهکارم!
پی نوشت:امیدوارم سال 1387بهتر از امسال باشد [برای همه].
پی نوشت:سال 1386خورشیدی برای شما-دوست عزیز- چطور بود؟